چو تو خود کنی اختر خویش را بد
مدار از فلک چشم نیک اختری را
امروز یک سال از نوشتن اولین پست وبلاگی ام می گذرد. سالهاست هر روز ساعتی را به خواندن وبلاگ های فارسی می گذرانم و بعنوان یک مهاجر که سالها دور از ایران زندگی می کند این نوع ارتباط به نظرم مفیدتر و آموزنده تر از حضور دربسیاری محافل و نشست های فرهنگی و سیاسی و..بوده که در اینجا و آنجا برگزار می شود. به گمان من تنوع و گسترده گی مطالب و نوشته ها در حوزه های مختلف به حدی است که برای هر سلیقه و نگرشی مطلب و وبلاگی وجود دارد و البته این نوع ارتباط با روحیه من هم سازگارتر بوده و هست.ابا وجود اینکه بیشترین پست های وبلاگی من در این مدت مربوط به سیاست و بیان دغدغه ها و نگرانی هایم بابت اوضاع و احوال ایران و خطر جنگ بوده که در این روزها البته احتمال آن ازهر زمان دیگر هم بیشتراست، اما معتقد بوده و هستم که صلاحیت اظهار نظر در مورد مسائل اجتماعی و سیاسی بیشتر در اختیار کسانی است که خود در بطن آن تحولات هستند و تغییرات و رخدادهای سیاسی و اجتماعی را همه روزه با همه وجود لمس می کنند و با همه مشکلات و محدودیت هایی که برایشان وجود داشته و دارد توانسته اند تصویری خوب و روشن ازایران به جهانیان ارائه کنند. بارها و بارها در ضمن صحبت ویا بحث با دوستی و یا همکاری در اینجا می شنوم که حساب مردم ایران از حکومت جداست و شنیدن این جمله نشانه خوبی است . نشانه امید و آزادی.ا
موضوع
یاد ایام
موضوع
یاد ایام

موضوع
سیاست
موضوع
سیاست